“ငါပြောတာကို ဘာလို့ နားမလည်ကြတာလဲ။”
လို့ တွေးမိဖူးလား။
တကယ်တော့
စကားလုံးတွေမှာ ကိုယ်ပိုင်တန်ဖိုးဆိုတာ မရှိဘူး။
တူညီတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက လူတစ်ယောက်အတွက် ဘဝပြောင်းစေနိုင်တယ်။
တခြားလူတစ်ယောက်အတွက်တော့ ဘာမှမထူးတဲ့ အသံတစ်ခုသာ ဖြစ်နေနိုင်တယ်။
ကွာခြားတာက စကားမဟုတ်ဘူး။
လက်ခံတဲ့သူရဲ့ အခြေအနေပဲ။
လူတွေက စကားကို စကားအနေနဲ့ မကြားကြဘူး။
ကိုယ့်အတွေ့အကြုံနဲ့ ကြားတယ်။
ကိုယ့်ယုံကြည်ချက်နဲ့ ကြားတယ်။
ကိုယ့်နာကျင်မှုနဲ့ ကြားတယ်။
ဒါကြောင့် Message တစ်ခုဟာ လူတိုင်းဆီကို တူညီတဲ့ပုံစံနဲ့ မရောက်နိုင်ဘူး။
အဲဒီနောက် ထပ်သတိထားမိတာတစ်ခုက…
လူတွေက စကားကိုပဲ မယုံကြဘူး။
စကားပြောတဲ့သူကို ယုံကြတာ။
ပြောတဲ့အတိုင်း နေထိုင်နေတဲ့သူဆီက စကားတွေက အလေးချိန်ရှိတယ်။
ပြောတာနဲ့ လုပ်တာ မကိုက်ညီတဲ့အခါ စကားကလည်း တဖြည်းဖြည်း အလေးချိန်ပျောက်သွားတယ်။
ဒါကြောင့် အခုဆို…
“ငါ့စကားကို တန်ဖိုးမထားကြဘူး။”
လို့ မတွေးတော့ဘူး။
အစား…
ဒီစကားကို ဒီလူ လက်ခံနိုင်တဲ့ အချိန်ရောက်ပြီလား။
ငါပြောတဲ့အတိုင်း ငါနေထိုင်နေသလား။
ဒီမေးခွန်းနှစ်ခုကိုပဲ ပိုမေးဖြစ်တယ်။
တစ်ခါတလေ…
စကားရဲ့တန်ဖိုးကို စကားက မသတ်မှတ်ဘူး။
ပြောတဲ့သူရဲ့ ဘဝက သတ်မှတ်ပေးတာ။
Su Phone Mo