၁၉၅၄မတိုင်ခင်အထိ လူတွေက တစ်မိုင်ကို 4 မိနစ်အောက် မပြေးနိုင်ခဲ့ကြဘူး။ ပြေးလို့မရဘူးလို့ ယုံကြည်နေကြတယ်။

၁၉၅၄မတိုင်ခင်အထိ လူတွေက တစ်မိုင်ကို 4 မိနစ်အောက် မပြေးနိုင်ခဲ့ကြဘူး။ ပြေးလို့မရဘူးလို့ ယုံကြည်နေကြတယ်။

1954 မှာ Roger Bannister ဆိုတဲ့ အပြေးသမားက ပထမဆုံးအနေနဲ့ တစ်မိုင်ကို 3 မိနစ် 59.4 စက္ကန့်နဲ့ ပြေးပြီး အဲဒီစံချိန်ကို ချိုးနိုင်ခဲ့တယ်။

စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာက သူစံချိန်ချိုးပြီး နှစ်လအကြာမှာ John Landy က 3 မိနစ် 58 စက္ကန့်နဲ့ ထပ်ချိုးသွားတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ အခြားအားကစားသမားတွေလည်း 4 မိနစ်အောက်ကို ဆက်တိုက် ရောက်လာကြတယ်။

ဒီဖြစ်ရပ်က ဘာကိုပြောချင်တာလဲဆို – လူတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ “မဖြစ်နိုင်ဘူး” လို့ စွဲနေတဲ့ အတွေးက တကယ့်အဟန့်အတားကြီး ဖြစ်နေခဲ့တာ။ တစ်ယောက်က ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ သက်သေပြလိုက်တာနဲ့ အခြားသူတွေပါ လုပ်ဆောင်နိုင်သွားကြတယ်။

လူတော်တော်များများက Data နဲ့ Fact ကို ယုံကြည်ပြီးတော့ Visionary ကို လက်မခံချင်ကြဘူး။

Data က အတိတ်ကို ပြောပြတာ။

Vision က အနာဂတ်ကို မှန်းဆတာ။

ဒါကြောင့် တချို့ဟာတွေက Data နဲ့ မတိုင်းတာနိုင်သေးပေမယ့် ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်က အရေးကြီးတယ်။

Photo Credit to The New York Times

Until 1954, no one had run a mile in under 4 minutes. People believed it was impossible. In 1954, a runner named Roger Bannister became the first person to break this barrier, completing a mile in 3 minutes and 59.4 seconds.

Interestingly, just two months after he broke this record, John Landy ran it in 3 minutes and 58 seconds. After that, many other athletes started running the mile in under 4 minutes.

What this story shows is that the belief of ‘impossible’ in people’s minds was the real barrier. Once one person proved it was possible, others were able to achieve it too.

Many people trust only Data and Facts, and are reluctant to accept Visionaries.

Data tells us about the past.

Vision imagines the future.

That’s why even though some things can’t be measured by data yet, believing in their possibility is crucial.

Photo Credit: The New York Times